Umræðan á ekki að vera persónuleg

Ég var eitthvað að gantast um Moggann, en þá benti mér ágætur lesandi á að þetta væri dálítið eins og persónulegt skítkast. Ég ætlaði nú aðallega að stríða Moggamönnum, einn sem ég kannast vel við, og af góðu einu.

En ég er sammála þessum lesanda. Þó það hlaupi púki í mann, er þetta ekki tími fyrir slíkt sprell, og maður á að bæla púkann niður. Þannig að ég eyddi færslunni. Öll þessi umræða um ESB á ekki að vera persónuleg. Við eigum öll vini og fjölskyldumeðlimi sem eru með aðrar skoðanir, hvoru megin girðingarinnar við stöndum, og margir eru orðnir mjög tilfinningaheitir í þessari umræðu.

Ég er það nú satt að segja ekki. En hún skiptir máli. Og maður verður að vanda sig. Sjálfur hef ég sagt að ég telji skynsamlegt að sjá hvað kemur út úr þessum samningum og held að Ísland verði ennþá frábærara land en það er nú þegar, að því gefnu að góður samningur fáist — sem er alls ekki víst. En við skulum ekki gleyma því, að það ferst hvorki himinn né jörð, hvorn veginn sem fer. Ég hef reyndar aðallega áhyggjur af varnarmálum, sem kunna að skipta máli í sviðsmyndum sem eru tiltölulega ólíklegar. En ég miða yfirleitt ákvarðanir þegar kemur að áhættustjórnun við hugsanlegar krísur, enda mitt helsta rannsóknarefni í áratugi. En svo sýnist mér líka, burtséð frá hugsanlegum krísum, að það séu almennt þyngri rök með en á móti, að gefnu góðu samkomulagi, vegna sameiginlegs tollabandalags, evru, lægri vaxta, auknum áhrifum Íslands, meiri tengingu við alþjóðlega þekkingu og stjórnsýslu. Svo tel ég líklegt að verðlag lækki, þótt það sé meiri óvissu bundið en vaxtaferillinn en ég tel mig geta fullyrt með mikilli vissu: Raun vextir lækk verulega ef við tökum upp evru, byggt ekki bara á fræðilegri hagfræði heldur reynslu þeirra 21 þjóða sem eru innan evru svæðisins. Margt annað mætti nefna.

Það eru auðvitað bæði kostir og gallar með evru — meira um það síðar. En á hvorn veginn sem fer, life goes on. Þangað til að kosningum líkur ætla ég að reyna að halda púkanum í skefjum en reyna sem best að miðla þeim upplýsingum sem ég hef af eins mikilli hreinskilni og ég get. Ég hef heyrt margir hafa kunnað að meta það. Svo getur maður aftur hrokkið í hrekkjusvínagírinn þegar kosningum er lokið.

Og einhverjir hafa spurt einnar spurningar. Ágætt að því sé svarað: Nei mér er ekki borgað nokkur skapaður hlutur fyrir þessi skrif. Þótt ég hafi búið í Bandaríkjunum í nær 30 ár býr öll mín fjölskylda heima. Og ég á þrjá syni með íslenskan ríkisborgararétt, einn býr á Íslandi. Ég hlaut langmestan hluta minnar menntunar borgaðan af íslenskum skattgreiðendum. Minnsta sem maður getur gert er að minnsta kosti segja hvernig málin horfa við mér eftir að hafa búið erlendis un langa hríð, ekki síst vegna þess að sumt þessarar umræðu tengist beint mínu rannsóknarsviði, vegna náms, sem að hluta til var borgað af Lánasjóði íslenskra námsmanna!